قصيدة البردة
Қасидаи ал-Бурда
Tg

Chapter 1

On Words of Love & the Intense Suffering of Passion

مَوْلَاىَ صَلِّ وَسَلِّمْ دَائِمًا أَبَدًا
عَلَى حَبِيبِكَ خَيْرِ الخَلْقِ كُلِّهِمِ
Эй Парвардигори ман, салавот ва салом фирист доимо ва абадан
Бар дӯстдоштаи Ту, беҳтарини ҳама офаридагон
أَمِنْ تَذَكُّرِ جِيرَانٍ بِذِي سَلَمِ
مَزَجْتَ دَمْعًا جَرَى مِنْ مُقْلَةٍ بِدَمِ
Оё аз ёди ҳамсоягон дар Зи Салам
Чашмонатро бо ашк сурх кардааст?
أَمْ هَبَّتِ الرِّيحُ مِنْ تِلْقَاءِ كَاظِمَةٍ
وَأَوْمَضَ البَرْقُ فِي الظَّلْمَاءِ مِنْ إِضَمِ
Ё шамол аз самти Козима вазидааст
Ва барқ дар шаби торик аз кӯҳи Идом дурахшидааст?
فَمَا لِعَيْنَيْكَ إِنْ قُلْتَ اكْفُفَا هَمَتَا
وَمَا لِقَلْبِكَ إِنْ قُلْتَ اسْتَفِقْ يَهِمِ
Чӣ шудааст ба чашмонат, ки вақте мегӯӣ боз истед, бештар мегирянд?
Ва дили ту – вақте ки кӯшиш мекунӣ бедор кунӣ, танҳо бештар саргардон мешавад
أَيَحْسَبُ الصَّبُّ أَنَّ الحُبَّ مُنْكَتِمٌ
مَا بَيْنَ مُنْسَجِمٍ مِنْهُ وَمُضْطَرِمِ
Оё ошиқ гумон мекунад, ки муҳаббаташ пинҳон аст
Дар байни ашкҳои рехта ва дили сӯхта?
لَوْلاَ الهَوَى لَمْ تُرِقْ دَمْعًا عَلَى طَلَلٍ
وَلاَ أَرِقْتَ لِذِكْرِ البَانِ وَالعَلَمِ
Агар муҳаббат намебуд, ашкҳоят бар осори дӯстдоштаат намеомад,
Ва ту бедорхоб намемондӣ, ёдоварӣ аз дарахти бед ва кӯҳ
فَكَيْفَ تُنْكِرُ حُبًّا بَعْدَمَا شَهِدَتْ
بِهِ عَلَيْكَ عُدُولُ الدَّمْعِ وَالسَّقَمِ
Пас чӣ тавр ин муҳаббатро инкор мекунӣ, вақте ки чунин шоҳидони содиқ
Чунон ки гиря ва лоғарӣ бар зидди ту шаҳодат додаанд?
وَأَثْبَتَ الوَجْدُ خَطَّيْ عَبْرَةٍ وَضَنىً
مِثْلَ البَهَارِ عَلَى خَدَّيْكَ وَالعَنَمِ
Дарди муҳаббат ду хатти ашк ва ғамро
Бар рухсораҳоят, ки мисли баҳор сафед ва мисли канам сурханд, навиштааст
نَعَمْ سَرَى طَيْفُ مَنْ أَهْوَى فَأَرَّقَنِي
وَالحُبُّ يَعْتَرِضُ اللَّذَّاتِ بِالأَلَمِ
Бале, шабона хаёли дӯстдоштаам ба ман омад ва ман натавонистам хоб кунам,
Эй, чӣ тавр муҳаббат бо дардаш лаззатро халалдор мекунад!
يَا لَائِمِي فِي الهَوَى العُذْرِيِّ مَعْذِرَةً
مِنِّي إِلَيْكَ وَلَوْ أَنْصَفْتَ لَمْ تَلُمِ
Эй ту, ки маро барои ин муҳаббати пок сарзаниш мекунӣ, узри маро қабул кун.
Агар ту воқеан одил мебудӣ, маро сарзаниш намекардӣ
عَدَتْكَ حَالِيَ لَا سِرِّي بِمُسْتَتِرٍ
عَنِ الوُشَاةِ وَلاَ دَائِي بِمُنْحَسِمِ
Худо кунад, ки аз ҳолати ман дур бошӣ! Сирри ман наметавонад пинҳон шавад
Аз душманонам, ва ҳеҷ гоҳ ба бемории ман хотима нахоҳад буд
مَحَّضْتَنِي النُصْحَ لَكِنْ لَسْتُ أَسْمَعُهُ
إِنَّ المُحِبَّ عَنِ العُذَّالِ فِي صَمَمِ
Ту ба ман маслиҳати самимӣ додӣ, аммо ман нашунидам,
Ошиқ нисбати онҳое, ки ӯро сарзаниш мекунанд, комилан кар аст
إِنِّي اتَّهَمْتُ نَصِيحَ الشَّيْبِ فِي عَذَلِي
وَالشَّيْبُ أَبْعَدُ فِي نُصْحٍ عَنِ التُّهَمِ
Ман ҳатто ба маслиҳати мӯйҳои сафеди худ, ки маро сарзаниш мекарданд, шубҳа кардам,
Вақте ки медонистам, ки маслиҳати пирӣ ва мӯйи сафед аз шубҳа болост