Мардумони муҳаббат ба ман гуфтанд:

Агар Худо туро бо ин ишқ озмоиш кунад,

Бидон, ки мақоми он баланд ва гаронбаҳост;

Ҳатто олимон аз он ҳайрон мемонанд.

Муҳаббати ҳақиқӣ бе васл нест,

Ва васл нест, ки ба осонӣ ба даст ояд.

Шароб нест, магар он ки мӯҳрзада бошад,

Ва мақоми рӯҳонӣ нест, магар он ки ба баландӣ расад.

Ҳангоме ки ман дар хоби амиқ будам,

Мардони Худо бар ман истоданд.

Ба ман гуфтанд: Бархез, эй хоболуд,

Ва Парвардигори абадии худро ёд кун.

Мардум ба ман мегӯянд, ки гумроҳам,

Аммо роҳи ман аллакай кандакорӣ ва равшан аст.

Зеро агар ман бо Парвардигорам пок шавам,

Пас ҳукми инсон барои ман аҳамияте надорад.

Субҳ бар маҳбуби ман тулӯъ кард,

То ман Ӯро бо чашмони худ дидам.

Ту танҳо мақсади ман ҳастӣ, эй Худои ман,

Ва Ту бештар аз ман ба ман ҳақ дорӣ.