Эй он ки мебинӣ ашкҳоям чун борони пайваста мерезанд

Аз дидагонам, дар ҳоле ки беморӣ дар пайкарам ҳувайдост

Тааҷҷуб макун, агарчи чун устухонҳои пӯсида гаштаам

Зеро оҳуе дар дашт, миёни дарахти бону кӯҳсор аст

Рехтани хуни маро дар моҳҳои ҳаром раво донист

Ва аз ҳоли ман аҷаб кун, зеро ман ҳаргиз

Аз сахтиҳо наметарсидам, агарчи ба сӯи ман даст дароз мекарданд

Вале ишқ маро аз шунидан боздошт ва суханонам беҳуда рафтанд

Тақдир бо чашмони оҳубачае шереро аз по афканд

Эй сокини дашт, ба фарёди сокини беша бирас

Маҳбуб бо тирҳои нигоҳи бешумори худ бар дилам ҳамла кард

Ва маро саргаштаву бероҳу роҳнамо гузошт

Ва чун ба ман тир андохту захмаш тоқатамро суст кард

Онро инкор кардам ва тирро дар ҷигарам пинҳон намудам

Захми маҳбубон дар назди ман бедард аст

Ҳар гоҳ ки моҳи ман падид ояд, моҳи осмон пинҳон мешавад

Дар ишқи ӯ андешаву бехобӣ тӯлонӣ шуд

Рӯҳам аз они ӯст ва хуну шунавоӣ ва биноиям

Эй маломатгари ман дар ишқи ӯ, ки ишқ худ тақдир аст

Агар сӯзи ишқ туро мегудохт, на сарзаниш мекардию на маломат