Эй зеботарини паёмбарон

Эй комилтарини баргузидагон

Эй Хотами расулон, чӣ

дар дили ман ширину гувороӣ!

Эй он ки нусхаи

тамоми ҳастӣ дар ту печидаву ниҳон аст

Атои азалӣ

Туӣ он ки ба ту ато шудааст

Шафоати комилу вофӣ

Ва халоиқ дар он ҳангом

Паёмбаронро ҷустуҷӯ кунанд

Сипас ба мардумон гуфта шавад:

«Ба орзуи хеш расидед —

Рӯ ба Муҳаммад оред,

Дари Худованди Мутаол»

Оёташ шифобахшанд

Ва ӯст омода барои он

Ва соҳиби ҳамду санои комил

Сипас дар саҷда нидо кунад:

«Парвардигоро, карам намову розӣ бош!»

Нидо ояд: «Шафоат кун, эй маҳбуб!

Эй баргузидаи баргузидагон,

Бихоҳ, то дода шавӣ он чи талабӣ,

Ва ҳеҷ гунаҳкореро вогузор макун»

Эй баргузидаи пок

Дуруд фиристед бар он ки боло рафт

Бар фарози осмонҳо

Ин маҳбубест, ки фардо

Аз мо ранҷу машаққатро мезудояд

Эй Парвардигори мо, бар мо моил соз

Дили поки ӯро

Ва фарҷоми моро бо мушк муҳр зан

Эй Иҷобаткунандаи дуогӯён

Ба ҳаққи асрори зотия