Худованд маҳбуби зебоиро ба роҳи рост ҳидоят кунад

ва ӯро аз ҳалокате, ки метарсад, дур нигоҳ дорад.

Ва Худо чашми ҳасудро аз ғам бисӯзонад

ва ӯро бедор нигоҳ дорад, то шабро ба бехобӣ рӯз кунад.

Бигзор оҳуи ҳарам ҳамеша ба мо ҳадя кунад

аз мушку кофур, дар ҳоле ки душманон ғофиланд.

Ба хотири ӯ Даммуну Наҷду теппаҳоро дӯст медорам

ва Хайлаву он дараеро, ки нураш дар он зоҳир шуд.

Бонуи пушидае аз хонадони Ҳошиму Муҳаммад

бар ӯ дуруди Худованд бошад ҳамеша ва ҷовидон.

Маро дар ишқи он зеборӯй маломат накунед ва маъзур доред

зеро дилам бо ӯст, чи дар шомгоҳ ва чи дар бомдод.

Эй маломатгарон, мулоимату раҳм кунед

бар ошиқи дилхастае, ки зиндагиаш талх гаштааст.

Ва эй оҳуи қабила, мапиндор, ки ман

ба ҳавову ҳавас дода шудам, паноҳ ба Худо, дар ҳоле ки сорбон тарона хонд.

Шутурони шавқро ронда, ба сӯи зиёратгоҳе меравад

ки мардум дар он дар гулзори шабнам қарор гирифтаанд.

Дар Айдид, Худованд тамоми Айдидро нигаҳ дорад

бо абри борони шабона, ҳар гоҳ ки барқ дурахшад ё раъд ғурад.

Ва аз гулзорҳои сабзи водии Нақо бигзарад

ба Занбалу Башшор, то даме ки қумрӣ наво хонад.

Ва нур Фурайту аҳли Бакдарро фаро гирад

бо боронҳои мағфират ва амонӣ аз ҳалокат.

Чӣ қадар орифон дар он қабристонҳо нуҳуфтаанд?

Ва чӣ олимони бузурге, ки ба воситаи онҳо дар торикии ҷаҳл роҳ ёфта мешавад.

Дар Айдид ҳар иде боиси унсу улфат гаштааст

бо ҳамсоягоне, ки ба он ҷо меоянд, аз ҷамоати ҳидоятёфтагон.

Пешвоёни дини Худо, ки халқашро даъват мекунанд

ба сӯи даргоҳаш; хушо бар касе, ки он нидоро шунид!

Ва ба сӯи Парвардигори Бузург шитобон рафт

барои тоаташ, бо умеди неъмати ҷовидона.

Ва аз азоби Худо метарсад дар оташе

ки саркашон ва исёнгарон дар он ҷовидон мемонанд.

Онон, ки пайравӣ накарданд беҳтарини мардум, Муҳаммадро

Паёмбари ҳидоят, дарёи саховат ва зудояндаи занги дилҳо.

Бар ӯ дуруди Худо ва саломи Ӯ бошад

дуруду саломе то охири замон.