Беҳтарине, ки бар замин қадам ниҳодааст

Шафеъ барои тамоми офаридагон

Ки ба василаи ӯ ҳал шуданд занҷирҳо

Барои ҳар як бандаи гунаҳкор

Барои ӯ ҳеҷ монанде нест

Уммати ӯ бо ӯ пирӯз шуд

Ҳар кӣ дар муҳаббати ӯ бимирад

Ҳар орзуро ба даст меорад

Ман ошиқи ӯ ҳастам

Ташнаи наздикии ӯ

Парвардигоро, ӯро ба ман зудтар бирасон

Шояд нӯшокии ман пок шавад

Чанд беморро шифо додааст

Чанд торикиро равшан кардааст

Чанд неъматҳо дорад

Барои доно ва содда

Чанд кароматҳо дорад

Чанд ҳадяҳои фаровон

Чанд боваринокон аз ӯ нақл кардаанд

Ҳар илми заруриро

Хушо он баргузида

Соҳиби шараф ва вафо

Фазли Аҳмад пинҳон нест

Дар шарқ ва ғарб

Чанд ошиқе дорад

Ғарқ дар ашкҳо

Ақли онҳо, вақте ки даъват шуданд

Дар муҳаббати ӯ асир шуданд

Эй Расули Худо, эй

Беҳтарини ҳамаи анбиё

Наҷот деҳ моро аз чоҳ

Эй поки мартаба

Ва бар байрақи ҳидоят

Аҳмад, нобудкунандаи душманон

Бо саломи ошкоро

Бар Паёмбари Ясриб

Ва бар ӯ салом бод

Ҳар вақте, ки шохе дар ҳарим ҷунбад

Ё моҳи пурра дар осмон

Дар торикии шаб намоён шавад