Бо ман баъд аз ҷудоӣ пайвастанд

ва аҳди деринамро пос доштанд

Ва ба рағми ҳасудон

ваъдаи висоламро вафо карданд

Эй шодии ман аз ин наздикӣ

эй хушбахтии насиб ва иқболи ман

Моҳи тобонам бо висол бар ман карам кард

эй хушнудӣ, ба мақсуди хеш расидам

Пас эй ашки чашмам, ҷамъ шав

ва эй оташи сӯзишам, хомӯш гард

Ман дар шаби унсу наздикии хешам

ва сарчашмаи файзам босафо гашт

Ва ҷомҳои хешро бардоштам

дар миёни бӯи райҳону гулҳои сурх

Аз дастони он хушхироми латиф

он дилрабои бориққомат

Гоҳе месарояд, ки "ҷомамро бигир"

ва гоҳе мегӯяд "ин аст рухсори ман"

Агар гӯям "эй ҳазор бор мавло"

гӯяд ба ман "эй ҳазор бор бандаи ман"

Агар ба дигарон шароби омехта дод

маро танҳо бо шароби ноб хос гардонд

Дар ҳавои ӯ маломатамро бигузор

ва гумроҳиву ҳидоятамро канор андоз

Оташи ваҷдам дар ишқи ӯ

назди ман чун неъмати ҷовидони биҳишт аст