உமது பாதுகாக்கப்பட்ட அழகின் பேரொளி என்னிடமிருந்து மறைந்தபோது நான் மொழிந்தேன்

அது என்னிடமிருந்து விலகி மறைந்துபோனது

இறைவனின் மீது ஆணையாக, ஒரு வேதனை என்னை உருக்கிவிட்டது

அதில் நான் மரணத்தையே சுவைத்துப் பார்த்தேன்

விம்மிய அழுகையினால் என் கண்கள்

ஓடும் நீரூற்றுகளைப் போலப் பெருகி வழிகின்றன

வழிந்தோடிய கண்ணீர் துளிகளால் என் இமைகள் திருப்தி அடையவில்லை

அவை தாமாகவே வறண்டு போகும் வரை

காதலில் என் இதயம் அலைபாய்கிறது, என் ஏக்கம் பெருகுகிறது

இனி எப்போது நமது சங்கமம் நிகழும்?

என் பார்வையிலிருந்து அதன் ஒளி மறைந்துவிட்டது

ஓ அழகிய நிலவே, இந்தக் கண்களுக்கு அமைதி தருவீராக