இடைவிடாத மழையெனப் பொழியும் என் கண்ணீரைக் காண்பவரே!

இரு கண்களிலிருந்தும் அது வழிய, என் உடலில் நோய் படர்கிறது.

நான் மட்கிய உடல் போல் ஆனாலும் வியக்காதீர்,

ஏனெனில் மலைக்கும் பான் மரங்களுக்கும் இடையிலான சமவெளியில் ஒரு பெண்மான் உள்ளது.

புனித மாதங்களிலும் என் இரத்தத்தைச் சிந்துவதை அது அனுமதிக்கிறது,

என் நிலையை எண்ணி வியப்படையுங்கள், ஏனெனில் இதற்கு முன் ஒருபோதும் -

துன்பங்கள் என்னைத் தொடத் தன் கைகளை நீட்டினாலும் நான் அஞ்சியதில்லை,

ஆனால் காதல் என்னைச் செவிடாக்கியது, என் சொற்கள் வீணாயின.

சிறுமானின் கண்கள் வழியாக விதி ஒரு சிங்கத்தையே வீழ்த்திவிட்டது,

சமவெளியில் வசிப்பவனே, புதரில் வசிப்பவனைக் காப்பாற்ற வா!

காதலர் தன் கூர்மையான பார்வையின் எண்ணற்ற அம்புகளால் என் இதயத்தைத் தாக்கினார்,

எவ்வித வழிகாட்டுதலும் இன்றி என்னை அலையச் செய்துவிட்டார்.

அவர் என்னைத் தாக்கி அவர் அம்புகள் என் உறுதியைக் குலைத்தபோது,

அக்காயத்தை நான் மறுத்தேன், அம்பை என் இதயத்திற்குள்ளேயே மறைத்தேன்.

பிரியமானவர்களால் ஏற்படும் காயங்கள் எனக்கு வலியைத் தராது,

என் நிலவு தோன்றும் போதெல்லாம், வானத்து நிலவு மறைந்துவிடுகிறது.

அவர் மீதான காதலால் சிந்தனையிலும் உறக்கமற்ற விழிப்பிலும் நீண்ட காலம் கழித்தேன்,

என் ஆன்மா, இரத்தம், செவிப்புலன், பார்வை அனைத்தும் அவருக்கே உரியன.

காதலுக்காக என்னைப் பழிப்பவரே, காதலே ஒரு விதிதான்,

இத்தகைய ஏக்கம் உம்மையும் வாட்டியிருந்தால், நீர் என்னைக் கண்டிக்கவோ பழிக்கவோ மாட்டீர்.