Panon nu bogoh ka nu dipikacinta téh katengtreman,

Jeung cicing di antara nu arif téh omongan.

Maranehna ngumpulkeun ungkara ngaliwatan isyarat di antara maranehna,

Jeung ku éta, pamahaman maranehna sarua.

Maranehna ngobrol ku pandangan, lain ku omongan,

Ku kituna, naon anu aya dina jiwa hiji jadi ilham.

Nu ieu aya di dinya, jeung nu éta aya di dieu lamun ningali,

Jeung rusiah nu ieu jeung rusiah nu éta nyambung.

Rusiah maranehna patepung, silih rangkul, jeung silih peluk,

Sedengkeun awak maranehna papisah.

Nu ieu nyaritakeun ngeunaan nu éta, jeung nu éta ngeunaan nu ieu,

Naon anu disampeurkeun ka maranehna, pan tulis.

Pangawuran ragrag jeung ungkarana tina omongan maranehna,

Sabab maranehna bogoh ka huruf kasatuan.

Maranehna biasa nyebut “Sumuhun, abdi ngawula” jeung ngahiji ku éta,

Sabab “Henteu” dilarang pikeun nu mulya.

Kabiasaan maranehna siga jalma-jalma di Surga, akhlak maranehna

Nabi; maranehna ilahi jeung mulya.

Kahayang, diri, jeung untung maranehna aya di tukang,

Jeung amal soleh aya di hareup.

Pikeun maranehna, leungeun dibuka ku kedermawanan,

Jeung suku maranehna tetep kuat dina ngalaksanakeun anu wajib.

Ku kituna, lalampahan téh elmu, jeung akal téh pituduh,

Gusti téh tujuan, jeung Rasul téh pamimpin.