Heula anu panghadéna anu didatangan ku anu néangan berkah,

Kalawan leumpang jeung dina tonggong unta nu beurat

Saha anu jadi tanda panggedéna pikeun anu bisa ngarti,

Jeung anu jadi berkah pangagungna pikeun anu hayang untung

Sumping peuting ti hiji tempat suci ka tempat suci séjén,

Sakumaha bulan purnama ngalanglang langit nu poék

Peuting éta anjeun naék nepi ka ngahontal hiji tempat deukeut,

Ngan dua busur jarakna, hiji tempat anu teu acan pernah dihontal atawa diharepkeun

Sakabeh Nabi jeung Rasul ngaduhulkeun anjeun,

Dina kaunggulan hiji majikan di luhur anu ngaladénan

Anjeun ngaliwatan tujuh langit sareng maranehna,

Jeung anjeun anu jadi pamimpin – mingpin iring-iringan maranehna

Nepikeun anjeun henteu nyésakeun tujuan anu langkung luhur pikeun anu néangan kaunggulan jeung kadeketan,

Atawa tempat anu leuwih luhur pikeun anu néangan pangkat

Sakabeh tempat séjén katingali leuwih handap dibandingkeun sareng anjeun,

Kusabab anjeun disaur dina istilah pangluhurna – hiji-hijina

Supaya anjeun ngahontal hiji tempat kadeketan anu sampurna,

Disumputkeun tina panon, Jeung meunangkeun hiji rusiah anu disumputkeun tina sakabeh ciptaan

Jadi anjeun ngahontal unggal kaunggulan tanpa tandingan,

Jeung anjeun ngaliwat sorangan ngaliwatan unggal tempat, jauh ti anu séjén

Luhur pisan ukuran pangkat anu anjeun dipasihan,

Teu kaharti berkah anu dipasihan ka anjeun

Kabagjaan pikeun urang, wahai kaum Islam,

Sabab saéstuna urang gaduh hiji tiang dukungan jeung perhatian Anu teu bisa dihancurkeun

Nalika Gusti nyebat anu ngagero urang pikeun nurut ka Anjeunna,

Rasul anu pangmulya, Saterusna urang jadi bangsa anu pangmulya