Duh anjeun anu ningal cisoca kuring murubut lir hujan silantang

tina soca kuring sarta raga anu nembongkeun panyawat

Teu kedah heran sanajan kuring geus jadi lir jasad nu ruksak

jalaran aya kidang di tegalan antara tangkal ban jeung gunung

Anjeunna ngahalalkeun ngocorkeun getih kuring dina bulan-bulan nu suci

sarta heranna kana urusan kuring sabab saenyana kuring teu kungsi

Ngarasa sieun ku kasusah sanajan eta kasusah mantengkeun leungeunna ka kuring

tapi cinta geus nyieun kuring torek nepi ka ucap kuring taya gunana

Takdir geus manah singa ku paneuteup anak kidang

duh nu nyicingan tegalan, geuwat tulungan nu nyicingan leuweung geledegan

Sang kakasih narajang manah kuring ku jamparing paneuteupna nu sakitu lobana

sarta ninggalkeun kuring sakaba-kaba taya pituduh

Nalika anjeunna manah kuring nepi ka jamparingna ngaleuleuskeun kasabaran kuring

kuring mungkir kana eta tatu sarta nyumputkeun jamparingna dina jero ati

Tatu ti nu dipikaasih pikeun kuring mah taya rasana

lamun bulan kuring geus nembongan mangka bulan di langit moal katembong

Geus lila kuring mikir sarta teu sare alatan cinta ka anjeunna

nyawa kuring, getih kuring, pangdangu sarta paneuteup kuring kabeh keur anjeunna

Duh nu nyacad kuring alatan asmara, padahal asmara teh takdir

saupama anjeun kabeulit ku kasono kieu tangtu anjeun moal nyela sarta moal nyacad