اې هغه چې زما اوښکې وینې چې لکه د پرله پسې باران په څېر بهېږي

زما له سترګو څخه، په داسې حال کې چې زما په بدن کې ناروغي ښکاري

هیڅ حیران مه کېږه که څه هم زه لکه د ورستو هډوکو په څېر شم

ځکه یوې هوسۍ په دښته کې، د بان د ونو او غره ترمنځ

په حرمت لرونکو میاشتو کې یې زما د وینې تویول روا وګڼل

او زما په حال حیران شه، ځکه چې زه هېڅکله داسې نه وم

چې له سختیو ووېرېږم که څه هم هغوی ماته لاسونه راوغځوي

مګر مینې زه کاڼه کړم او زما خبرې بې ګټې ثابتې شوې

تقدیر د هوسۍ د بچي په سترګو یو زمری ښکار کړ

اې د دښتې اوسېدونکیه، راشه او د ځنګل د اوسېدونکي فریاد ته ورسېږه

محبوب زما پر زړه د خپلو کتو په بې شمېره غشو برید وکړ

او زه یې بې له کومې لارښوونې لالهانده پرېښودم

کله چې هغه زه وویشتم او غشي یې زما زغم کمزوری کړ

ما له ټپ نه انکار وکړ او غشی مې په خپل ځګر کې پټ کړ

د محبوبانو له خوا راکړل شوي ټپونه ما ته درد نه راکوي

کله چې زما سپوږمۍ راښکاره شي، نو خپله سپوږمۍ پټه شي

د هغه په مینه کې مې ډېر وخت په فکر او بې خوبۍ تېر کړ

زما روح، وینه، اورېدل او لیدل ټول د هغه دي

اې زما ملامتوونکیه د هغه په مینه کې، مینه یو تقدیر دی

که داسې شوق ته هم سوزولی وای، نو نه به دې ملامتي کوله او نه پېغور