Eg sa, då lyset frå din verna venleik

vart borte og løynt for meg

Ved Allah, ei liding har tært meg bort

der eg har smaka døden sjølv

Mine auge, av bitter gråt

fløymer over som rennande kjelder

Augeloka mine vart ikkje mette av tårene som rann

før dei sjølve tørka inn

Hjartet mitt flakkar i kjærleik, lengta veks

så når skal vår gjenforeining skje?

Lyset har forsvunne frå mitt syn

du fagre måne, gjev desse auga trøyst