وَاللَّهِ مَا حُـولْ عَنْ حُـبِّ أَحْمَـدْ
Ved Gud, eg vil ikkje vende meg bort frå kjærleiken til Ahmad
Nn
Nn
وَاللَّهِ مَا حُـولْ عَنْ حُـبِّ أَحْمَـدْ
لَوْ قَطَّعَتْنِـي سُيُوفُ الْمَنِيَّــةْ
Ved Gud, eg vil ikkje vende meg bort frå kjærleiken til Ahmad,
Sjølv om skjebnens sverd skulle hogge meg ned.
تَحْتَ نِعَالِـكْ خَدِّي مِدَاسَــهْ
اِسْمَحْ بِذَلِكْ مَـا فِيهِ بَاسَ
Kinna mine er ei matte under sandalane dine,
Lat det vere slik, det er ikkje noko gale i det.
مَا فِـي بِجَمَالَكْ فِـي الْكَوْنِ نَاسَ
يَا أَبَا الزَّهْرَةْ الْبَتُولْ نَظْرَةْ إِلَيْنَـا
Ingen i universet kan måle seg med din skjønnheit,
O far til Zahra, den reine, kast eit blikk på oss.
وَاللَّهِ مَا حُـولْ عَنْ حُـبِّ أَحْمَـدْ
لَوْ قَطَّعَتْنِـي سُيُوفُ الْمَنِيَّــةْ
Ved Gud, eg vil ikkje vende meg bort frå kjærleiken til Ahmad,
Sjølv om skjebnens sverd skulle hogge meg ned.
مَا غَيْـرُ وَجْهِـكْ يَبْرِي نِدَائِـي
ضَمَّـةٌ لِصَدْرِكْ تَمْحُو شَقَائِي
Ingenting anna enn ditt ansikt lækjer mitt kall,
Ein omfamning frå brystet ditt slettar mi liding.
قَدْ كِـدْتُ أَهْلِكْ إرْحَمْ بُكَائِي
رُوحِي لِأَجْلِكَ خُذْهَا هَدِيَّـةْ
Eg var nær ved å gå under, ha miskunn med tårene mine
Sjela mi for di skuld, ta ho som ei gåve.
وَاللَّهِ مَا حُـولْ عَنْ حُـبِّ أَحْمَـدْ
لَوْ قَطَّعَتْنِـي سُيُوفُ الْمَنِيَّــةْ
Ved Gud, eg vil ikkje vende meg bort frå kjærleiken til Ahmad,
Sjølv om skjebnens sverd skulle hogge meg ned.
طُلُّوا عَلَيَّـا لَوْ فِي الْمَنَامِ
يَا أَبَا الزَّهْرَةْ الْبَتُولْ طَهَ التِّهَامِي
Besøk meg, sjølv i ein draum,
O far til Zahra, den reine, Taha den Tehami.
حُبَّكَ يَا سَيدِي هَيَّجَ غَرَامِي
صَارَ مَعَ النُّجُومْ فَوْقَ الثُّرَيَّا
Kjærleiken din, herren min, vekte mi lidenskap,
Han steig med stjernene over Pleiadane.