Dei kom inn i verda fattige,

Og slik dei kom inn, forlét dei henne

Eit folk som gjorde gode gjerningar—og så steig dei,

Klatra opp trinna til dei høgaste rangane

Å fullmåne, kvifor har skilsmissa brakt slik mørker

for hjartet er verkeleg uroa av ditt fråvær.

Eg klandrar ikkje hjartet som er uvitande om deg,

For over den blinde er det ingen skuld

Å du som hevdar å følgje deira veg,

Skynd deg—vegen din er kronglete og ujamn

Du hevdar å elske Layla, men du søv gjennom natta,

Ved ditt liv, ein slik handling er verkeleg skammeleg!

Å Fullmåne, i audmjukskap vil vi ikkje dra,

Frå døra til den Elskede, så kan vi gå inn?

Når, å mitt håp, gjennom foreining med deg,

Vil kjærleikens melodiar klinge med glede?

Dei drakk, med koppane av deira kontemplasjon,

Frå den reine vinen av din kjærleik—ureina og klar

Dei forsto meininga—ja, dei er sjølve meininga,

Og tungene deira er alltid opptatt med å minnast Gud