Den Elska har teke bustad i hjartet, så lev i sæle, du kropp

Dette er den varige fryden, som varer til evig tid

Du er komen under skuggen til den Elska; og den som er

naboen til den Elska, hans liv er eit liv i velstand og glede

Lev trygt i Guds vern, under Hans fane

I dette nærværet finst korkje frykt eller naud

Ottast ikkje fattigdom, for ved di side står huset til han

som gjev deg alt du ynskjer som støtte frå sine rause hender

Venleikens herre, han som sender overflod

Han er einsleg og makalaus i all sin fullkomenskap

Visdommens pol, hjelparen for alle verder

Den høgaste av alle som herska, Ahmad, den mest prisa

Eksistensens ånd, livet til kvar levande sjel

Om det ikkje var for han, ville ikkje tilværet ha nådd si fullending

Jesus og Adam og alle dei fremste i skaparverket

Dei er som augo, medan han er lyset som augo ser med

Hadde Satan sett stråleglansen av hans lys

i Adams ansikt, ville han vore den fyrste til å kasta seg ned

Og hadde Nimrud sett lyset av hans venleik

ville han tilbede Den tignfulle saman med profeten Abraham, utan motstand

Men Guds venleik er opphøgd over alt syn

utanom ved ei særskild nåde frå Gud, Den evige tilflukta

Så gled deg over han som har teke bustad i ditt bryst

du som har fått fylt dine augo og hender med kvar ei lengt oppfylt

Sjølve kjelda til truskap, meininga med reinleik, løyndomen bak givmildheit

Rettleiingas lys, visdommens ånd, utforminga av den rette vegen

Må så velsigningar alltid kvila over den utvalde profeten

den altfemnande, særskilt utvalde, så lenge evigheita varer