Dei sveid hjartet til den kjærleiksgalne i glørne av kjærleik,

og mi sak blant dei er mi sak åleine — no når lidenskapen har loga opp.

Tårene mine og mi tæring vitnar om lengselens brann,

og blant dei vart jamvel mi plyndring søt for meg, sjølv om avvisinga trekte ut.

Å førar av karavanen, gjer vegen min kort,

og ferdast, ved Gud, i hjartet mitt, opp til den Høgaste Følgesvennen.

Og om stråleglansen til den Elska møter deg, slå opp teltet ditt ved al-Aqiq,

og lat dei som er brakt nær gå i forbøn — kanskje vil min Elska vise raustleik.

Ta denne kjærleikssjuke skuldnaren til tersklane til dei edle;

kanskje vil dei forbarme seg over min glød, mine tårer som fell i takt,

og ta imot meg trass i min feil, der på den opphøgde staden,

og sameininga med dei vil lette min kval, og ankomsten til vatnet bli søt.

Å naboar av al-Shi'b, ver tru mot denne fattige;

mjukne, ha miskunn med mine grå hår — sjå, tårene mine fløymer.

Vend blikket bort frå mi synd, for ved denne veldige tilgjevinga

har mang ein vunne nærleik, og fått sprengt sine lenkjer.

Bøna frå den elskande, for den Elska, over fredens spegel gjort openberr

måtte min Herre helse han med henne i ei sæle som aldri endar,

og måtte hennar fritt gjevne overflod strøyme vidare til den edle Huslyden,

og måtte den takksame som drakk, bli skjenkt fullkomenheit i heile tilveret.