Kven er som Ahmad i dei to verdene?

Ein fullmåne, heile skapningen er villfaren i hans venleik

Kven er som han? Den mektige trona sin Herre har æra han

I skapnad og karakter, sanninga er at Allah har gjeve han

Og sola rødmar av ljosa frå hans framkomst

Menneska sine sinn undrast i si forståing av hans vesen

Velsigna er Allah, kor søte hans eigenskapar er

Han bar på venleik, kor strålande er hans andlet

Å arabarar i Wadi al-Nuqa, å folk i Kadhima

I dykkar nabolag bur ein måne som har hjartet til bustad

Fred vere med han frå Trona sin Gud så lenge sola går opp

Korkje sol eller vegvisar har likna hans stigar

Allah har skjenka meg lovprisinga av den utvalde

Måtte eg verte slegen i lag med dei som prisar hans namn

Når eg kjem for å lesa boka over mine gjerningar

Har eg ingen utan Han som har overflod og vender si nåde til meg

Muhammad er herren over dei to verdene, over djinn og menn

Og herren over dei to gruppene, av arabarar og ikkje-arabarar

Han er den elska som ein vonar på hans bøn om nåde

Mot kvar ein gru og skrekk som måtte råka oss

Vår profet som byd det gode og forbyr det vonde

Ingen er meir sannferdig i sine ord, enten det er «nei» eller «ja»

Som ein blome i friskleik og ein fullmåne i ære

Som eit hav i gåvmildskap og som tida i fast vilje

Å Herre, ved den Utvalde, lat oss nå våre mål

Og tilgjev oss det som er fari, å Du altfemnande gåvmilde

Og tilgjev, min Gud, alle muslimar for det

Dei resiterer i Masjid al-Aqsa og i den Heilage Staden

Ved rangen til han som har sin bustad i Tayba

Og som sitt namn er ein av dei største eidane