Du sendebod for verdas Herre, Den Høgste,

tenaren din har ropa: Å, Sendebod, kom nær!

Tenaren din har ropa, å Sendebod, så lat meg ikkje sjåast

som fattig eller trengande for andre enn Allah, Den Opphøgde

Ein tenar i det fjernaste vest ropar til Muhammad,

og ser ingen andre enn Sendebodet som si tilflukt

Ein tenar som har dvelt ved døra, full av håp

om ei ærefull mottaking, endå ventetida har vore lang

Alt utanom Ahmad har vorte smått i mine auge, for sannerleg

vonar eg på ei stor signing frå Vegvisaren for alle tenarar

Du med det edle sinnet og den vide gåvmildskapen, kva ser du

for gjesten til Den Nådige, som har tala si sak så vel

Gjev han, etter målet av di gåvmilde hand,

du utvalde blant skapningane, ei gåve som aldri tek slutt

For til kvar levande skapning har du skjenkt ei signing,

og eg, lik ein audmjuk søkjar, traktar etter din overflod

Over deg vere Guds velsigningar og Hans fred,

som omfattar profetens følgesveinar og hans ætt