Seg til han som har klandra meg

Lat meg og mitt vera, du som klandrar

Om du visste kva som har hendt

Ville du ikkje ha forbode det, du uvitande

Ser du ikkje min tærte lekam

Som er svunnen hen av tæringssjukdom

Seg meg, kven gjeld denne møda

Og denne lengsla og denne forvirringa

Gud er meg nok og tilstrekkeleg

Sei kva du vil, du som trengjer deg på

Å, de som bur i mine inste løyndomar

Hos meg har de den reinaste kjærleik

Eg har gjeve dykk, mine herrar

Tøymane over mine saker og mitt styre

Ikkje forsøm han som no er vorten

Opphøgd gjennom dykk blant tenarane

Han står ved døra og ventar

Han vonar på sæle og aksept

Gud er meg nok og tilstrekkeleg

Sei kva du vil, du som trengjer deg på

Svale vindpust av sameining har blåse

Frå den høge heilagdommens side

Og lyset deira har gjennomstrøymt

Verdenane til det tome hjartet

Frå alt anna enn hans tilbedne

Den Eine, Sanninga, Venen

Og løyndomane hans vart avdekka

Og han fann ro i sameiningas tårn

Gud er meg nok og tilstrekkeleg

Sei kva du vil, du som trengjer deg på

Den elskande vaka med den Elska

Medan den likesæle klandraren var langt borte

Han visste ikkje kva kjærleiken er

Mellom herrar og tenarar

Å, ve over han, kva ville det skada han

Om han visste om den sæle

Sin plass hos sin Herre

Og Gud veit kva han seier

Gud er meg nok og tilstrekkeleg

Sei kva du vil, du som trengjer deg på

Kva seier vel dei som nektar

Om han som har eit heilt og friskt hjarte

Ein som elskar alle muslimar

Og som har den nådige Herren som mål

Og som trur om seg sjølv

At han er ein uverdig tenar

Hadde det ikkje vore for Herrens omsorg

Ville han ha vore ein villfaren dagdrivar

Gud er meg nok og tilstrekkeleg

Sei kva du vil, du som trengjer deg på