I Medina har eg mine kjære som, når dei ser

til meg, lèt sorgene mine vike og skaden forsvinne

Og hjartet vert fylt av samhald og ei veldig

glede, og hell og siger fylgjer meg

Å, folket i Tayba, skund dykk, for eg er tyngd av lengt

og eg ventar på det som eg har vona på

Det er dykkar vane at den elskande, når han

kallar på dykk med kjærleikens tunge, vert lækt

Kjærleiken fyller mitt inste, ja, han tok form

i ein skapnad lik min eigen, om bilete seier noko

Å, herre over alle bodberarar, hjelp meg, for eg har inga

utveg att utanom kjærleiken frå deg, som er mitt forråd

Guds signing over din dyrebare fødsel, som gjorde

jorda sæl og som dreiv bort alle ulykker

Ein dag då verda stråla, slik at inga sol

eller måne nokon gong har skine over noko liknande

Ei helsing til deg frå eit angande hjarte

som får sin duft forsterka av din velsigna ande

Til han som spurde kva eg lengtar etter, sa eg

eg lengtar etter Tayba med ein lengt utan grenser

Å, førar i lufta, set meg ned når

den grøne kuppelen og kammera skin for auget ditt

Der vil eg søkje meg til bodberarens vindauge

for å be Gud om tilgjeving der synd vert tilgjeve

Guds signing vere med deg så lenge

vers og surer vert lesne i feiringa av din fødsel

Og over slekta, venene og alle fylgjesveinar

og hjelparen, leiaren og dei kjære når dei er nær