Eg har gjort urett mot stien til den som bad om natta

Til føtene hans klaga over smerte og hevelse

Mens han binda opp innsida si mot den ekstreme sulten,

Skjuler den delikate huda si under steinen bunden rundt livet hans

Dei høge fjella av gull prøvde å lokke han,

Men han viste dei i retur den sanne meininga av opphøying

Hans situasjon av nøysomhet og behov bekrefta berre hans likegyldighet til verdslege bekymringar,

For sjølv alvorleg nød kan ikkje angripe slik upåklageleg dyd

Korleis kunne den alvorlege nøden til ein slik person dra han mot verda,

Når det ikkje var for han, ville verda aldri ha oppstått frå ikkje-eksistens?

Muhammad er herren over dei to verdener, herren over jinn og menn,

Og herren over dei to gruppene, arabarar og ikkje-arabarar

Vår profet, som befaler det gode og forbyr det vonde,

Det er ingen som er sannare i sitt ord, enten det er ‘ja’ eller ‘nei’

Han er den elskede, som si forbøn er håpa på

Mot alle dei skremmande tinga som tek oss med storm

Han har kalla folk til Allah, så dei som held fast ved han

Held fast ved eit tau som aldri vil bryte

Han overgjekk dei andre profetane både i form og edel karakter,

Og ingen har kome nær han i kunnskap eller i rein generøsitet

Dei alle ber Allahs sendebod om berre ein handfull vatn

Frå hans hav, eller ein slurk frå hans uendelege regn

Dei alle stoppar opp framfor han etter sin målestokk,

Som diakritiske punkt på hans kunnskap, eller vokalteikn på hans visdom

Han er den i kven meining og form vart fullenda,

Og så valde Den som skapte all menneskeheit han som Sin elskede

Han er langt frå å ha nokon likemann i sine dyder,

For i han er essensen av perfeksjon udeleleg

La det som dei kristne har hevda om sin profet,

Bortsett frå det kan du seie kva du vil i ros av han

Du kan tilskrive kva du vil av adel til hans essens,

Og til hans rang, kva du vil av storheit

Sanneleg, den høge meritten til Allahs sendebod har ingen ytterste grense

Som kunne uttrykkast av eit menneskes tunge

Var hans mirakel like mektige som hans rang,

Ville berre lyden av hans namn bringe døde bein til live

Han testa oss ikkje med ting som ville utmatte vår intellekt,

Av omsorg for oss, så vi ikkje fall i tvil eller forvirring

Menneskeheita er ute av stand til å forstå hans sanne essens,

Nær og fjern, dei er mållause

Som sola, som frå avstand ser liten ut for det nakne auge,

Mens på nært hald ville den blende og forbløffe synet

Korleis kan folk som søv oppfatte hans sanne realitet

I denne verda, mens dei er distraherte frå han av sine draumar?

Omfanget av kunnskapen vi har om han er at han er ein mann,

Og at han er den beste av all Allahs skapning

Kvart mirakel brakt av dei edle sendeboda

Var berre knytt til dei gjennom hans lys

Sanneleg er han ei sol av velvilje og dei er dens planetar,

Som viser sine lys for folk i mørket

Kor generøs er skapelsen av ein profet prydd med utmerka karakter!

Så velsigna med skjønnheit, og strålande av ansikt

Som ein blome i friskhet og ein fullmåne i eminens,

Som eit hav i rein generøsitet og som Tida sjølv i styrke av besluttsomhet

Berre frå hans majestetiske framtoning, sjølv når han var aleine,

Virka han som om blant ein stor hær og følgje

Det var som om skinande perler, beskytta i sine skjell,

Dukkar opp frå både hans tale og hans strålande smil

Ingen parfyme kan nokon gong matche den av jorda som held hans edle form,

Kva lykke for den som luktar den velsigna jorda eller kysser den!