Å beste av dei som søker velsigning i dine gardsrom,

Til fots og på ryggen av lasta kamelar

Å du som er det største teiknet for den som kan oppfatte,

Og den mest opphøgde velsigninga for den som ønskjer nytte

Du reiste om natta frå ein heilag stad til ein annan,

Akkurat som fullmånen reiser over den bekmørke himmelen

Den natta steig du opp til du nådde ein nærleikens stasjon,

Berre to bogelengder unna, Ein stasjon aldri før nådd eller håpa på

Så alle profetane og sendeboda gav deg forrang,

Forrangen til ein herre over dei som tener han

Du kryssa dei sju himlane med dei,

Og du var fanebæraren – leda deira prosesjon

Til du ikkje etterlot noko større mål for den som søker ære og nærleik,

Eller noko høgare stasjon for den som søker opphøging

Alle andre stasjonar verka lågare i samanlikning med din,

Sidan du vart proklamert i dei høgaste termar – den unike

Slik at du ville oppnå ein stasjon av perfekt nærleik,

Skjult frå augo, Og oppnå ein løyndom skjult for all skapning

Så du oppnådde all forteneste utan like,

Og du passerte åleine gjennom kvar stasjon, langt frå alle andre

Opphøgd er verkeleg målet for dei rangane du har blitt gitt,

Utover forståing dei velsigningane som er gitt deg

Glede for oss, å forsamling av muslimar,

For sannelig har vi ein støttepilar og omsorg som aldri kan øydeleggjast

Når Gud kalla den som kalla oss til å adlyde Han,

Den edlaste av sendebod, Frå no av vart vi den edlaste av folkeslag