Å du som ser tårene mine fløyma som eit vedvarande regn

frå mine augo, medan sjukdom tydest på min kropp

Undrast ikkje, om eg så skulle verta som livlause leivningar

Ei gaselle på sletta, mellom ban-treet og fjellet

Han lét mitt blod flyta i dei heilage månadene

undrast over min lagnad, for aldri har eg før

frukta harde tider, om dei så rekte hendene sine mot meg

men kjærleiken gjorde meg dauv, og mine ord var forgjeves

Lagnaden slo ned ei løve med blikket til ei ung gaselle

Å, du som bur på sletta, kom og berg han som bur i krattet

Min elskede angreip mitt hjarte med sitt skarpe blikk

og lét meg vandra utan noka leiing

Då han ramma meg og pila hans svekka min styrke

nekta eg for såret og gøymde pila i mitt inste

Sår frå den elskede voldar meg inga smerte

kvar gong min måne viser seg, vert sjølve månen skjult

Lenge har eg vaka i nettene med tankar i kjærleik til han

sjela mi er hans, mitt blod, min hørsel og mitt syn

Å, du som lastar meg for min elsk, då kjærleiken er lagnad

om lengselen hadde tært deg, ville du korkje lasta eller klandra