Spør hjartet mitt, spør det, for det vil kunngjere for dykk

om meg når de er borte, for i det finst dykkar nærvere

Å, fullmånar som med dykkar strålande åsyn har opplyst universet!

Var det ikkje for at hjartet mitt søkte trøyst kvar gong eg minnest dykk

Og då eg la handa over det, ville det ha vorte frå seg av lengsel

Om tårene mine vart blanda med hava på jorda, ville dei ha drukna dei

Frå eit auge som den brennande elden av lengsel har halde vaket

Elskhugen har sunddelt mitt inste og rive det i stykke

Om dei førte eld nær hjartet mitt, ville hjartet mitt ha brent elden

Har de nokon gong høyrt om eit hjarte som sette sjølve elden i brann?