Måtte Gud leie den venleiks-elska til den sanne vegen

og varne han mot undergangen han ottast

Og sjela til den avundsjuke, måtte Gud brenne auga hans med sorg

og halde han vaken så han må vere søvnlaus natta ut

Måtte aldri gasellen frå heilagdomen slutte å gje oss

moskus og kamfer medan fiendane er umerksame

For hennar skuld elskar eg Dammun, Najd og høgdene

og Khaylah og fjellpasset der lyset hans rann

Ei sløra kvinne av Hashim si ætt og Muhammeds

over han vere Guds velsigningar, uendeleg og evig

Så last meg ikkje for den vakre, men ha meg unnskyldt

for mitt hjarte er hjå henne om kvelden som om morgonen

Å de som klandrar, vis mildskap og miskunn

mot ein liddenskapleg elskar som har fått eit mødesamt liv

Og tru ikkje, du gasell frå stammen, at eg

har falle i dårskap, Gud forby, medan kameldrivaren har sunge sin song

Han dreiv lengten sine kamelar mot ein heilagdom

der folket har slege seg ned i ein hage av dogg

I Aydid, måtte Gud bevare heile Aydid

med ei drivande regnsky, kvar gong lynet blinkar eller tora rullar

Måtte ho fara over dei grøne engene i Wadi al-Naqa

til Zanbal og Bashar, så lenge turteldua syng

Måtte lyset femne al-Furayt og folket i Bakdar

med skyllregn av tilgjeving og vern mot undergang

For kor mange gnostikarar kviler i desse gravlundane?

Og kor mange store lærde, som leier ein gjennom uvitskapens mørke?

I Aydid har kvar høgtid vorte ei kjelde til sjelefred

saman med naboane som dreg dit, dette folket av rett leiing

Imamane for Guds religion, som kallar skapningane Hans

til Hans dør; sæl er den som høyrer det kallet!

Og skund deg mot den Allmektige Herre

i lydnad til Han, med von om evig sæle

I frykt for Guds straff i Elden

der dei som var tyranniske og opprørske skal bu til evig tid

Dei som ikkje fylgde det beste av menneska, Muhammed

leiingas profet, gåvmildskapens hav, han som driv bort hjartets rust

Måtte Guds velsigningar og fred vere over han

velsigning og fred til tidernas ende