Ei fager kvinne gjev oss vår

ho kjenner oss alltid

Ho kom for å gje oss

rettferd og godleik

Av ei makt som vart adla

velsigna og kjend

Med venleik vart ho skildra

i løynd og for alle

Fullkomen i sin glans

skapnad spegla karakter

Alt er i harmoni

frå han braut lyset fram

Hennar kjelder vart reine

hennar ynskje vart nådde

Hennar dyder vart

som Saturn for æra

Hennar storverk vart kjende

bodskapen hennar rann

Tankane hennar leier

sjelene til visse

I hans skildring er lærdom

som ingen mann har fortalt

Og alle vert blenda

og blir verande i elsk

Ein middels vekst

slik du ser hans natur

Han overgår i sitt åsyn

dei med lange bein

I hans ansikt er ein måne

i hans munn er perler

I hans tale er sømmelegheit

han pryda han med stille

Og ei panne som var brei

for Gud vart ho bøygd

Med forstand reiste ho seg

i ære og innsikt

I hans ansikt er klårleik

i hans auge er djup sverte

I brynene er ein boge

med venleik er dei pryda

Om han vert sett, følgjer lyset

det fylgjer han alltid

Og naseryggen hans

er krumma og fager

Og hans munn er brei

og brystet er vidt

Og magen er jamn

med brystet, han er grann

Ansiktet er som ei perle

og fargen er som rosa

Og anda er av lys

ho opplyste verda

Stor i sine ledd

rein i sine sansar

Eineståande i lovene

ingen var hans like

Med kolsvarte augelok

med skinande tenner

Som frø av granateple

har du sett slike granateple?

Og eit skjegg som er tett

harmonisk og vakkert

Og hovudhår som er tjukt

det går ikkje lenger enn øyra

Hans munn er mørkret sin fullmåne

når ein ser hans smil

Og alt er hans spor

på land og ved bukter

Slektskapen held han ved lag

og byrda ber han

Og det gode gjer han

i løynd og for alle

I skapnaden er hans ærefrykt

i sanninga hans bortgang

Hans godleik overgår

både jinn og menneske

Og linja frå hans navle

av hans venleiks glans

Ingenting er som hans blikk

i ære og tru

Han hadde ei tynn hårstripe

og overgjekk i rang

Og stor i sine dyder

han vart herre over skapningen

Lite kjøt på hælane

og brystet hans er vidt

Han fekk den klare talen

og overgjekk Sahban

Som moskus i ein ange

som renn frå ei li

Han får den trætta mannen til å gløyme

familie og land

For kjærleiken til han er tru

og hatet mot han er vantru

Ve den som har vanæra

eit menneske i sin pris

Å Herre, gjer oss sæle

med hans lys, før oss attende

Så vi får sjå det vakraste

i denne verda og den neste

Må Han sende signing og fred

Han som gav skapningen nåde

Over profeten til evig tid

ein Herre med høg rang

Like eins over al-Zahra

og hennar strålande mor

Og over heile deira ætt

så lenge fullmånen talar til oss