Dei skjenka meg sameining etter mitt fråvære

og akta på mi svunne pakt

Og trass i den misunnsame

oppfylte dei lovnaden min med sameining

Å, mi glede i dette nærveret

å, for ei lykke og framgang eg har

Min fullmåne var raus mot meg med sameining

å, mi sæle, eg har nått mitt mål

Så samlast, de mine augetårer

og slokna, du min lengsels eld

For eg er i mi natt av fortrulegheit

og kjelda for mitt andelege utspring har vorte klår

Eg har teke imot mine kalkar

mellom duftande basilikum og roser

Frå hendene til ein med grasiøs gange

dårande, med ein slank og ven skapnad

Somme tider syng han: «Ta min kalk»

og andre tider: «Her er mitt kinn»

Om eg seier: «Å, tusenfald herre»

svarar han: «Å, tusenfald tenar»

Om han gjev dei andre utvatna drikk

skjenker han meg åleine den reine drikken

Lat klanderet liggja i min kjærleik til han

og kast bort min sans for rett og gale

For elden av min lengsel i hans kjærleik

er for meg som den evige sæla i Paradis