Med kohl-farga blikk er min elskade, om du berre kunne sjå han!

Med eit strålande smil fangar han den elskande i kjærleikens fortrylling

Strålande i sitt åsyn, Herren sjølv valde han ut,

Og alt det skapte er opplyst av lyset frå Ta-Ha

Han kasta ingen skugge; nei, han var sjølve lyset

Sola hentar sin glans frå han, medan han er fullmånen

Var det ikkje for han, ville rettleiinga aldri ha vist seg,

Og heile universet er opplyst av lyset frå Ta-Ha

Handflata til den utvalde er som ei frisk og doggvåt rose,

Og dufta hennar sit att på hendene som rører ho

Hennar rike gåvmildskap har nådd ut til alle tenarar,

Å, Allahs elska, du den beste av alt det skapte!

Spyttet til den utvalde lækjer den sjuke;

Ta auget til Qatadah som eit bevis på dette

Han spytta i brunnen, og han vart ei strøymande kjelde,

Og for følgjesvennene hans vart han som søt og evigrennande honning