For annan enn dykkar venleik er mitt blikk forbode

og anna enn dykkar tale er for meg berre ord.

Ein ørns livslengd med dykk er berre ein del av ein dag

og ein time med andre er år etter år.

Tolmod i fråvêret av dykk er noko umogleg

og inkje drep meg utan fråvenjinga frå dykk.

Når eg ser dykk, forsvinn alle mine sorger

og om de er borte, kjem døden meg nær.

Eg ynskjer å vere dykkar følgjesvein

og at telt vert reiste for meg i dykkar leir.

Så læk med sameining ein som er sjuk av saknad

som lengtar etter dykk kvar gong dua kurrar.

Soga om hans lidenskap for dykk er gamal

og hans klednad av kjærleik er sjukdom.

For de er i sanning det gjævaste opphav

om de vil, vert mitt ytste ynskje oppfylt.

Med dykk vert det vanskelege enkelt

så ver rause med godleik, de adelege.

Ingen andre enn dykk er verdige til gåvmildskap

korleis kan då gjesten på dykkar tun li urett?