बस्तीका 'बान' रूखहरूको सम्झनाले म शोकले भरिन्छु

वियोगको अतिशय पीडाले मेरा आँसुहरू गालामा अविरल बग्छन्।

ओ ऊँट हाँक्ने यात्री, के तिमीले अल-अकीक उपत्यकाको प्राङ्गणमा विश्राम गर्यौ?

के तिमीसँग सुनाउनका लागि कुनै समाचार छ?

के तिमी धू-सलमका बासिन्दाहरूको बस्ती भएर आयौ?

के मानिसहरू रातको समयमा गफगाफ गरिरहँदा तिमीले त्यो आरक्षित क्षेत्र पार गर्यौ?

उनीहरूको सामीप्यताको लागि मेरो तीव्र इच्छा झनै बढेको छ

र यो वियोगको बीचमा यादहरूले मेरो हृदयलाई व्यथित तुल्याएको छ।

ती मैदानहरूमा मेरा प्रियजनहरू छन् र म उनीहरूको प्रेममा मन्त्रमुग्ध छु

उनीहरू भेट्न आउँदाका ती क्षणहरू कति मधुर थिए!

जब काफिला चालकले झिसमिसेमा आफ्नो मधुर धुन गुञ्जाउँछन्

र जब चराहरू हाँगाहरूमा बसेर गीत गाउँछन्।

तब मेरो प्रेमको भावना जागृत हुन्छ र मेरो आत्मा पुनर्जीवित हुन्छ

उनीहरूको निकटताको तिर्सनामा मेरा सारा कष्टहरू हटेर जान्छन्।