धू सलामच्या शेजाऱ्यांच्या आठवणींनी का

तुझ्या डोळ्यांना अश्रूंनी लाल केले आहे?

काझिमाच्या दिशेने वाहणारा वारा आहे का

आणि इडम पर्वताच्या काळ्या रात्रीत चमकणारी वीज?

तुझ्या डोळ्यांना काय झाले आहे, की जेव्हा तू त्यांना थांबवायला सांगतोस,

ते फक्त अधिक रडतात? आणि तुझे हृदय – जेव्हा तू त्याला जागवायचा प्रयत्न करतोस, ते फक्त अधिक गोंधळलेले होते

प्रेमात असलेला व्यक्ती त्याचे प्रेम लपवू शकतो असे समजतो का

ओघळणाऱ्या अश्रू आणि जळणाऱ्या हृदयाच्या दरम्यान?

प्रेम नसते तर तुझ्या प्रिय व्यक्तीच्या ठशांवर तुझे अश्रू ओघळले नसते,

ना तू झोपेतून जागा राहिला असता, विलो झाड आणि पर्वताची आठवण करत

मग तू हे प्रेम कसे नाकारू शकतोस जेव्हा असे प्रामाणिक साक्षीदार

जसे की रडणे आणि कृश दिसणे तुझ्याविरुद्ध साक्ष देतात?

प्रेमाच्या वेदनेने तुझ्या गालांवर दोन ओळी अश्रू आणि दु:खाच्या कोरल्या आहेत

ज्या बहारसारख्या फिकट आणि कॅनमसारख्या लाल आहेत

होय, रात्री मला माझ्या प्रिय व्यक्तीचा दर्शन झाले, आणि मी झोपू शकलो नाही,

अरे, प्रेम कसे आनंदाच्या चाखण्यास अडथळा आणते त्याच्या वेदनेने!

अरे, तू मला या शुद्ध प्रेमासाठी दोष देणारा, माझा बहाणा स्वीकार.

जर तू खरोखरच न्यायी असता, तर तू मला अजिबात दोष दिला नसता

तुला माझ्या स्थितीपासून वाचवले जावो! माझे गुपित लपवता येत नाही

माझ्या निंदकांपासून, ना माझ्या आजाराला कधीही अंत येईल

तू मला प्रामाणिक सल्ला दिला, पण मी तो ऐकला नाही,

प्रेमात असलेला व्यक्ती दोष देणाऱ्यांकडे पूर्णपणे बहिरा असतो

मी माझ्या स्वतःच्या पांढऱ्या केसांच्या सल्ल्याला देखील संशय केला,

जेव्हा मला माहीत होते की वृद्धत्व आणि पांढरे केसांचा सल्ला संशयाच्या पलीकडे आहे