हे तू, जो माझे अश्रू संतत पावसासारखे कोसळताना पाहतोस,

माझ्या दोन्ही डोळ्यांतून वाहणारे, तर शरीरावर व्याधी स्पष्ट दिसत आहे

आश्चर्य करू नकोस, जरी मी निर्जीव अवशेषांसारखा झालो तरी,

कारण मैदानावरील त्या हरिणीने, बान वृक्ष आणि डोंगराच्या मध्ये

पवित्र महिन्यांत माझे रक्त सांडणे वैध मानले आहे,

आणि माझ्या स्थितीचे नवल वाटू दे, कारण मी कधीही

संकटांना घाबरलो नाही, जरी त्यांनी माझ्याकडे हात पसरले तरी,

पण प्रेमाने मला बहिरे केले आणि माझे बोलणे व्यर्थ ठरले

नियतीने एका हरिणीच्या डोळ्यांनी सिंहाला पाडले,

हे मैदानाच्या रहिवाशा, वनाच्या रहिवाशाचा बचाव करायला ये!

माझ्या प्रियेने आपल्या तीक्ष्ण नजरेच्या अगणित बाणांनी माझ्या हृदयावर वार केला,

आणि मला मार्गहीन अवस्थेत भटकत सोडले

जेव्हा त्याने मला मारले आणि त्याच्या बाणाने माझे धैर्य क्षीण केले,

तेव्हा मी ती जखम नाकारली आणि तो बाण माझ्या काळजात लपवून ठेवला

कारण प्रियकराने दिलेल्या जखमा मला वेदना देत नाहीत,

जेव्हा जेव्हा माझा चंद्र प्रकट होतो, तेव्हा प्रत्यक्ष चंद्रही लोप पावतो

त्याच्या प्रेमात मी अनेक रात्री विचार आणि जागृतीत घालवल्या आहेत,

माझा प्राण, माझे रक्त, माझे श्रवण आणि माझी दृष्टी सर्व त्याचेच आहे

हे माझ्या प्रेमाबद्दल मला दोष देणाऱ्या, प्रेम हे तर नशीब आहे,

जर तुला ही व्याकुळता उमजली असती, तर तू मला कधीच दोष दिला नसतास