അഖീഖ് താഴ്വരയിൽ നാം ഒത്തുചേർന്നു

നാമും ആ കറുത്ത കണ്ണഴകുള്ളവരും

ലൈലയുടെ മജ്‌നൂനെക്കുറിച്ച് നീ എന്തു കരുതുന്നു?

ഈ ഭ്രാന്തിന്റെ ഒരംശം മാത്രമേ അവനേറ്റുള്ളൂ

എന്റെ കൺകളേ, അവയെന്നെ തളർത്തിയിരിക്കുന്നു

എന്റെ കൺപോളകളേ, അവയെന്നെ കൈവെടിഞ്ഞിരിക്കുന്നു

ഓ എന്റെ കുഞ്ഞു ഹൃദയമേ, നീ ക്ഷമിക്കുക

എന്നെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞവരുടെ കാര്യത്തിൽ

തിങ്കളാഴ്ചയാണ് ഞാൻ അവരിൽ നിന്ന് പിരിഞ്ഞത്

ചൊവ്വാഴ്ച പ്രഭാതമായപ്പോഴേക്കും അവരുടെ വിരഹം എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കി

അവർ മഹത്തുക്കളായ യജമാനന്മാരാണ്, അവർ എന്നെ വിട്ടുപോയി

എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഞാൻ രക്തം വാർത്തു കരയുന്നു

ഞാൻ കരഞ്ഞു, മരക്കൊമ്പിലെ പക്ഷികൾ പോലും

എന്നെ കണ്ട് പരിതപിക്കുന്നതുവരെ

അല്ലാഹുവാണെ, വിരഹത്താൽ ഞാൻ മരിക്കുകയാണെങ്കിൽ

എന്റെ കണ്ണുനീർ കൊണ്ട് എന്നെ നീരാട്ടു നടത്തുക

എനിക്കായി വിലപിക്കുക, എന്നിട്ട് പറയുക

ഇതാ, ആ കണ്ണുകളാൽ വധിക്കപ്പെട്ടവൻ

ആ യാത്രാവാഹനങ്ങൾക്ക് ചുറ്റും ഞാൻ അലഞ്ഞു

"അല്ലാഹുവിനെ ഓർത്ത് എന്നെയും കൊണ്ടുപോകൂ" എന്ന് അപേക്ഷിച്ചു

എന്റെ ജനതയുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് അവർ യാത്രയായി

എന്നോട് യാത്ര പോലും പറയാതെ അവർ മറഞ്ഞു

എന്റെ ദൂതനേ, നീ വേഗം അവരുടെ അടുത്തേക്ക് പോവുക

അവരുടെ കരങ്ങളിൽ ചുംബിക്കുക

എന്റെ സലാം അവരെ അറിയിക്കുക

ഒരുപക്ഷേ അവർ എന്നെ സ്വീകരിച്ചേക്കാം

പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ആ ദൂതൻ എന്റെ അടുത്തെത്തി

"സന്തോഷിക്കുക, സന്ധി സാധ്യമായിരിക്കുന്നു" എന്ന് പറഞ്ഞു

നമ്മൾ പങ്കിട്ട ഉപ്പിന്റെയും ആഹാരത്തിന്റെയും കടപ്പാടിനാൽ

വീണ്ടും ഒത്തുചേരാമെന്ന് അവർ എനിക്ക് വാഗ്ദാനം നൽകി