ആ താവളത്തിലെ ബാൻ മരങ്ങളെ ഓർക്കുമ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ ദുഃഖിതനാകുന്നു,

ഈ അകൽച്ചയുടെ നോവാലെ എന്റെ കവിളിലൂടെ കണ്ണീർ ധാരയായി ഒഴുകുന്നു.

ഒട്ടകങ്ങളെ തെളിക്കുന്നവനേ, നീ അല്പനേരം വിശ്രമിച്ചുവോ

അൽ-അഖീഖ് താഴ്വരയ്ക്കരികെ? നിന്റെ പക്കൽ വല്ല വാർത്തകളുമുണ്ടോ?

നീ ദൂ സലമിലെ താവളങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയോ?

ജനം രാത്രിയിലിരുന്ന് വർത്തമാനം പറയവെ നീ ആ പുണ്യഭൂമി മുറിച്ചുകടന്നുവോ?

അവരോടടുക്കാനുള്ള എന്റെ അനുരാഗം അത്യധികം വർദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു,

വേർപാടിലെ ഈ ഓർമ്മകൾ എന്റെ ഹൃദയത്തെ ദുഃഖത്തിലാഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നു.

ആ മണൽപ്പരപ്പുകളിൽ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരുണ്ട്, ഞാൻ അവരിൽ അനുരക്തനാണ്,

അവർ സന്ദർശിക്കാനെത്തിയ ആ നിമിഷങ്ങൾ എത്രയോ മധുരമായിരുന്നു!

പുലർവേളയിൽ യാത്രാസംഘത്തിന്റെ പാട്ടുകാരൻ ഈണം മൂളുമ്പോഴെല്ലാം,

മരക്കൊമ്പുകളിൽ പക്ഷികൾ പാടിത്തുടങ്ങുമ്പോഴെല്ലാം,

ഹാ! എന്റെ വിരഹം വീണ്ടും ഉണരുന്നു, എന്റെ ആത്മാവ് ഉന്മേഷം കൊള്ളുന്നു

അവരുമായുള്ള സാമീപ്യത്തിനായി കൊതിക്കുന്നു, എന്റെ സങ്കടങ്ങളെല്ലാം നീങ്ങിപ്പോകുന്നു.