നിർത്താതെ പെയ്യുന്ന മഴപോലെ എൻ കണ്ണുനീർ ഒഴുകുന്നത് കാണുന്നവനേ,

എൻ ഇരുനയനങ്ങളിൽ നിന്നും അതൊഴുകുന്നു, എന്റെ മേനിയിലാകെ രോഗം പ്രകടവുമാണ്.

ജീവനറ്റ അവശിഷ്ടം പോലെ ഞാനായിത്തീർന്നാലും നീ അത്ഭുതപ്പെടരുത്,

ബാൻ മരങ്ങൾക്കും മലയ്ക്കുമിടയിലെ സമതലത്തിലുള്ള ആ മാൻപേട;

വിലക്കപ്പെട്ട മാസങ്ങളിൽ എൻ രക്തം ചിന്തുന്നത് അനുവദനീയമാക്കി,

നീ എന്റെ അവസ്ഥയിൽ അത്ഭുതപ്പെടുക, കാരണം ഒരിക്കൽ പോലും;

പ്രയാസങ്ങൾ എനിക്ക് നേരെ കൈനീട്ടിയാലും ഞാൻ അവയെ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നില്ല,

എന്നാൽ പ്രണയം എന്നെ ബധിരനാക്കി, എന്റെ വാക്കുകളാകട്ടെ വ്യർത്ഥമായിപ്പോയി.

വിധി ഒരു മാൻകുട്ടിയുടെ മിഴികളാൽ സിംഹത്തെ വീഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നു,

ഓ സമതല നിവാസിയേ, വനനിവാസിയെ വന്നു രക്ഷിക്കൂ!

തന്റെ കടാക്ഷങ്ങളാകുന്ന അസംഖ്യം അമ്പുകളാൽ പ്രിയതമൻ എൻ ഹൃദയത്തെ ആക്രമിച്ചു,

നേർവഴിയറിയാതെ അലയുന്നവനായി എന്നെ അവൻ വിട്ടുപോയി.

അവൻ എന്നെ എയ്തുവീഴ്ത്തുകയും അവന്റെ അമ്പ് എന്റെ ക്ഷമയെ തകർക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ,

ആ മുറിവിനെ ഞാൻ നിഷേധിക്കുകയും ആ അമ്പിനെ എൻ ഹൃദയത്തിൽ ഒളിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

പ്രിയപ്പെട്ടവർ നൽകുന്ന മുറിവുകൾ എനിക്ക് ഒട്ടും വേദനയുണ്ടാക്കുന്നില്ല,

എന്റെ ചന്ദ്രൻ ഉദിച്ചുയരുമ്പോൾ വാനിലെ ചന്ദ്രൻ പോലും മറഞ്ഞുപോകുന്നു.

അവന്റെ പ്രണയത്തിൽ ചിന്തകളിലും ജാഗരണത്തിലുമായി ഞാൻ ഏറെക്കാലം ചെലവഴിച്ചു,

എന്റെ ആത്മാവും രക്തവും കേൾവിയും കാഴ്ചയുമെല്ലാം അവനുള്ളതാണ്.

പ്രണയത്തിന്റെ പേരിൽ എന്നെ പഴിചാരുന്നവനേ, പ്രണയം ഒരു വിധിയാണ്,

ഈ തീവ്രാനുരാഗം നിന്നെയും ദഹിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ നീ എന്നെ ആക്ഷേപിക്കുകയോ പഴിക്കുകയോ ഇല്ലായിരുന്നു.