قُلْتُ لَمَّا غَابَ عَنِّي
Dixi cum a me evanuit.
La
La
قُلْتُ لَمَّا غَابَ عَنِّي
نُورُ مَرَاكَ الْمَصُون
Dixi cum a me evanuerit
lumen aspectus tui custoditi
شَفَّنِي وَاللَّهِ سُقْمٌ
فِيهِ قَدْ ذُقْتُ الْمَنُونَ
Per Deum me confecit aegritudo
in qua mortem ipsam degustavi
وَعُيُونِي مِنْ نَحِيبٍ
جَارِيَاتٌ كَالْعُيُون
Et oculi mei prae fletu
manant sicut scaturigines fontium
وَجُفُونِي مَا كَفَاهَا
مَا جَرَى حَتَّى جَفُون
Nec palpebris meis satis fuit
quod fluxit donec ipsae aruerunt
هَامَ قَلْبِي زَادَ وَجْدِي
فَمَتَى وَصْلَكْ يَكُونُ
Errat cor meum, crescit desiderium
quando igitur erit unio nostra?
غَابَ عَنْ عَيْنِي ضِيَاهَا
يَا قَمَرَ دَارِي الْعُيُون
Lux ab oculis meis recessit
o Luna pulchra, fove hos oculos