نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
Aura Amoris Tui Suavis Odor est
La
نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا الْمُهَجُ
Aurae amoris tui suavem odorem habent
Animae per eas vivunt et vigent
مَا الْنَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
Homines non sunt nisi qui te cognoverunt,
Et alii omnes sunt turba insensata
دَخَلُوا فُقَرَاءَ إِلَى الْدُّنيَا
وَ كَمَا دَخَلُوا مِنْهَا خَرَجُوا
Intraverunt pauperes in mundum,
Et sicut intraverunt, exierunt
قَومٌ فَعَلُوا خَيْراً فَعَلَوْا
وَ عَلَى دَرَجِ الْعَلْيَا دَرَجُوا
Populus qui bene fecit—et sic surrexerunt,
Gradus summorum ordinum ascendentes
نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا الْمُهَجُ
Aurae amoris tui suavem odorem habent
Animae per eas vivunt et vigent
مَا الْنَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
Homines non sunt nisi qui te cognoverunt,
Et alii omnes sunt turba insensata
يَا بَدْرُ عَلَامَ الْهَجْرُ دُجَى
فَالْقَلبُ لِفَقدِكَ يَنزَعِجُ
O luna plena, cur separatio talem tenebras attulit
Nam cor vere ab absentia tua angitur.
لَا أَعتَبُ قَلبَ الْغَافِلِ عَنكَ
فَلَيسَ عَلَى الأَعْمَى حَرَجُ
Non reprehendo cor te ignarum,
Nam caecus sine culpa est
نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا الْمُهَجُ
Aurae amoris tui suavem odorem habent
Animae per eas vivunt et vigent
مَا الْنَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
Homines non sunt nisi qui te cognoverunt,
Et alii omnes sunt turba insensata
يَا مُدَّعِياً لِطَرِيقِهِمُ
بَادِر فَطَرِيقُكَ مُنعَرَجُ
O qui viam eorum sequi dicis,
Festina—via tua tortuosa et inaequalis est
تَهْوَى لَيْلَى وَ تَنَامُ الَّيلْ
لَعَمْرُكَ ذا فِعْلٌ سَمِجُ
Te amare Laylam dicis, sed per noctem dormis,
Per vitam tuam, talis actus vere turpis est!
نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا الْمُهَجُ
Aurae amoris tui suavem odorem habent
Animae per eas vivunt et vigent
مَا الْنَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
Homines non sunt nisi qui te cognoverunt,
Et alii omnes sunt turba insensata
يَا بَدْرُ بَذْلٍ لَنْ نَبْرَحُ
عَن بَابِ الْحِبِّ فَهَل نَلِجُ
O Luna Plena, humiliter non discedemus,
A ianua Dilecti, ut introire possimus?
فَمَتَى بِوِصَالِكَ يَا أمَلِي
أَلْحَانُ الْحُبِّ لَهَا هَزَجُ
Quando, o spes mea, per unionem tecum,
Melodiae amoris cum gaudio resonabunt?
نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا الْمُهَجُ
Aurae amoris tui suavem odorem habent
Animae per eas vivunt et vigent
مَا الْنَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
Homines non sunt nisi qui te cognoverunt,
Et alii omnes sunt turba insensata
شَرِبُوا بِكُؤُوسِ تَفَكُّرِهِم
مِن صِرْفِ هَوَاكَ وَ مَا مَزَجُوا
Biberunt, cum poculis contemplationis suae,
Ex puro vino amoris tui—immiscetur et clarum
فَهِمُ الْمَعنَى فُهُمُ مَعنَى
وَ بِذِكرِ اللهِ لَهُم لَهَجُ
Intellexerunt sensum—revera, ipsi sensus sunt,
Et linguae eorum semper in Dei memoria sunt occupatae