يا مَنْ يَرَى أدمُعِي تَنْهَلُّ كالدِّيَمِ
O You Who See My Tears Pouring Down Like Ceaseless Rain
Kk
يا مَنْ يَرَى أدمُعِي تَنْهَلُّ كالدِّيَمِ
مِنْ مُقْلَتيَّ وجِسْمِي بَادِيَ الْسَّقَمِ
Көз жасым нөсердей құйылғанын көрген, ей, адам,
Қос жанарымнан аққан жас пен тәнімдегі дертті аңғарған.
لا تَعجَبنَّ وإنْ أصْبَحْتُ كالرِّمَمِ
رِيمٌ على القَاعِ بينَ البَانِ والْعَلَمِ
Таңданба, тіпті қалсам да мен қу сүйектей боп,
Бан ағашы мен тау арасындағы киіктің кесірінен.
أَحَلَّ سَفْكَ دَمِي في الأَشْهُرِ الْحُرُمِ
واعْجَبْ لأَمْرِي فإنّي لَمْ أكُنْ أَبَدَا
Харам айларда қанымды төгуді ол халал етті,
Халіме таң қал, өйткені мен ешқашан,
أَخشَى الشَّدَائِدَ لوْ مَدَّتْ إلَيَّ يَدَا
لَكِنَّمَا الْحُبُّ أَصْمَانِي فَقُلْتُ سُدَى
Қиындықтар қол созса да қорыққан емеспін,
Бірақ махаббат керең етті, бекерге сөйледім.
رَمَى القَضَاءُ بِعَينَيْ جُؤذُرٍ أَسَدَا
يا سَاكِنَ اَلْقَاعِ أدرِك سَاكِنَ الأَجَمِ
Тағдыр киік көзімен арыстанды жайратты,
Әй, жазық тұрғыны, тоғай тұрғынына жәрдем етші!
صَالَ الْحَبِيبُ بِنَبْلِ الطَّرْفِ ذِي الْعُدَدِ
عَلَى فُؤَادِي وَخَـلاَّني بِلاَ رَشَدِ
Сүйіктім жанар жебесімен жүрегімді жаралады,
Бағдарсыз қалдырып, ақыл-есімнен мені айырды.
وَإِذْ رَمَانِي وَأَوْهَى سَهْمُهُ جَلَدِي
جَحَدْتُها وَكَتَمْتُ الْسَّهْمَ فِي كَبِدِي
Оның жебесі мені әлсіретіп, мерт қылғанда,
Мен оны жасырып, оқ ұшын сақтадым бауырымда.
جُرْحُ الأَحِبَّةِ عِنْـدِي غَيْرُ ذِي أَلَمِ
إذا بَدا قَمَرِي لا يَظْهَرُ القَمَرُ
Сүйіктіден келген жара маған азап емес,
Менің айым туғанда, аспандағы ай да көрінбес.
قَدْ طَالَ في حُبِّهِ التَّفْكيرُ والْسَهَرُ
رُوحِي لَهُ ودَمِي والْسَّمْعُ والْبَصَرُ
Оны ойлап ұйқысыз, ұзақ түндерді өткердім,
Жаным, қаным, құлағым мен көзімді оған арнадым.
يا لائِمِي في هَواهُ والْهَوَى قَدَرُ
لو شَفَّكَ الْوَجْدُ لَمْ تَعْذِلْ ولمْ تَلُمِ
Махаббатымды сөккен жан, бұл – маңдайға жазылған,
Егер ғашық болсаң, айыптап, мені сөкпес едің ешқашан.