Eg segði, tá ið ljósið frá tíni vardu fegurð

hvarv og fjaldist fyri mær

Við Allah, ein sótt hevur tært meg,

har eg sjálvan deyðan hevi smakkað

Og eygu míni, av beiskum gráti,

floyma sum rinnandi keldur

Og eygalokini vóru ikki nøgd við tárini ið runnu,

fyrr enn tey sjálv tornaðu

Hjarta mítt reikar í kærleika, mín longsul vaksur,

so nær verður okkara samfundur?

Ljósið er horvið frá mínum sjónum,

tú vakri máni, ugga hesi eygu