إِنْ جَبَرْتُــمْ كَسْــرَ قَـلْـبِي
Um tú lekir brotna hjarta mítt
Fo
Fo
إِنْ جَبَرْتُــمْ كَسْــرَ قَـلْـبِي
أَنتُــمُ أَهْــلُ الزِّمَامْ
Um tú bøtir mítt brotna hjarta,
Tit eru teir, ið halda teymarnar og stýra
أَوْ وَصَلتُمْ يَا حَبَايِبْ
هَكَذَا شَأْنُ الْكِرَامْ
Og um tit koma, o elskaðu,
Soleiðis er háttur hinna æruverdu
قَالَتْ أَقْمَارُ الدَّيَاجِي
قُلْ لِأَرْبَابِ الْغَرَامْ
Mánarnir, ið lýsa gjøgnum myrkastu nætur, hava sagt:
"Sig við meistarar av brennandi kærleika
كُلُّ مَـنْ يَعْـشَقْ مُـحَـمَّدْ
فِي أَمَانٍ وَسَـلَامْ
Hvør tann, ið elskar Muhammad,
Er í trygd og friði."
مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ دَمْعِي
كَادَ أَنْ يَلْتَقِيَانْ
Tvey hav av tárum mínum hava fløtt,
Næstan møtast, meðan tey streyma
بَيْنَ سَمْعِي وَفُؤَادِي
بَرْزَخٌ لَا يَبْغِيَانْ
Millum mítt hoyrn og mítt hjarta,
Er ein bariera, ið ikki fer yvir
وَحَبِيبِي وَجَنَتَاهُ
وَرَدَتَانِ كَالدِّهَّانْ
Og mín Elskari, hansara báðar kinnir
Eru tvær rósur, sum bjart reyð lit
وَدُمُوعُ الْعَيْنِ تَجْرِي
مِثْلَ هَطَالِ الْغَمَامْ
Og tárini, ið streyma frá mínum eygum,
Falla sum regn úr tungu regnskýggjum
سَارَتِ الرُكْبَانُ تَسْعَى
قَصْدَهُمْ أَرْضَ الْحِجَازْ
Karavanirnar fara avstað, ferðast skjótt,
Leita eftir landi Hijaz
وَالْمَطَايَا تَتَرَامَى
بِاضْطِرَابٍ وَاهْتِزَازْ
Og hestarnir leypa fram við gleði,
Skjálvandi av longsli og óró
كُلَّمَا الْحَادِي دَعَاهُمْ
لِلْسُّرَى مَنْ جَدَّ فَازْ
Hvørja ferð leiðarin kallar teir,
Hann, ið stríðir við álvara, vinnur
وَالْهَوَى فِي الْقَلْبِ يَرْمِي
كُلَّ وَقْتٍ بِالسِّهَامِ
Og kærleikin í mínum hjarta,
Skýtur pílarnar hvørja løtu
أَرْسَـلَ اللَّهُ إِلَـيْـنَا
بِالْـكَـرَامَـاتِ الْـعِـظَامِ
Allah hevur sent okkum,
Sína størstu heilagu gávu
أَحْمَـدَ المُخْـتَـارَ طَـهَ
سَـيِّدَ الرُّسْـلِ الْكِـرَامِ
Ahmad, tann Útvaldi, Ṭāhā,
Harri yvir allar æruverdu boðberar