Við al-Aqiq-dalin hittust vit

vit og tær svartaeygaðu

Hvat heldur tú um óðamannin hjá Laylu?

Hann leið bert ein part av hesum vitloysi

Á, eygu míni, hvussu tit hava troytt meg

og á, eygnarlok míni, hvussu tit hava svikið meg

Og á, mítt lítla hjarta, ver tolin

mótvegis teimum, ið fóru frá mær

Eg skildist við tey mánadag

týsmorgun var eg tómur uttan tey

Tey eru tignarligir harrar, ið eftir meg lótu

meðan eg græt blóðtár úr eygunum

Eg græt, til sjálvt fuglarnir

á greinunum kendu samkenslu við mær

Við Guds navn, um eg doyggi av longsli

vaska meg tá við mínum egnum tárum

Grátið yvir mær og sigið

„Her liggur tann, ið eygu beindu fyri“

Enn dvaldi eg hjá ferðadjórunum

og bað: „Við Guds navn, berið meg

Til bústaðir fólks míns!“

Tey fóru avstað uttan at siga farvæl

Far, boðberi mín, til teirra

skunda tær og kyss hendur teirra

Ber teimum mína heilsan

kanska tey taka ímóti mær

Boðberin kom til mín smílandi

og segði: „Gleð teg, tí semja er í nánd!

Bondini av breyði og salti tykkara millum standa við

tey hava lovað mær, at tit skulu finnast aftur“