Tey komu inn í henda heim fátøk,

Og sum tey komu inn, fóru tey avstað

Eitt fólk, ið gjørdi góð verk—og soleiðis vuksu tey,

Stigu upp stigini til hægstu raðir

O fulla máni, hví hevur skilnaður borið slíka myrkur

tí hjartað er veruliga órógvað av tínari fráveru.

Eg reiðiliga ikki hjartað, ið er óvitandi um Teg,

Tí á hinum blinda er eingin skuld

O tú, ið sigur at fylgja teirra leið,

Skunda tær—tín vegur er krókutur og ójavnur

Tú sigur at elska Layla, men tú svevur gjøgnum náttina,

Við tínum lívi, slíkt er veruliga skammiligt!

O Fulla Máni, í eyðmýkt fara vit ikki,

Frá dyrunum hjá Elskaða, so kunnu vit koma inn?

Nær, o mín vón, við sameining við Teg,

Vilja kærleikans melodiar ljóða við gleði?

Tey drukku, við koppum av teirra íhugsa,

Frá reinum víni av Tínum kærleika—óblandað og klárt

Tey fataðu týdningin—veruliga, tey eru týdningurin sjálvur,

Og teirra tungur eru altíð upptiknar við minnið um Gud