نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا المُهَجُ
Kærleikans blíðu lot hava ein søtan anga
Sálir liva og blóma við teimum
مَا النَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
Fólk eru eingin uttan tey, ið hava kent Tær,
Og øll onnur eru bert ein sansaleysur skari
دَخَلُوا فُقَرَاءَ إِلَى الدُّنيَا
وَ كَمَا دَخَلُوا مِنْهَا خَرَجُوا
Tey komu inn í henda heim fátøk,
Og sum tey komu inn, fóru tey avstað
قَومٌ فَعَلُوا خَيْراً فَعَلَوْا
وَ عَلَى دَرَجِ العَلْيَا دَرَجُوا
Eitt fólk, ið gjørdi góð verk—og soleiðis vuksu tey,
Stigu upp stigini til hægstu raðir
نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا المُهَجُ
Kærleikans blíðu lot hava ein søtan anga
Sálir liva og blóma við teimum
مَا النَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
Fólk eru eingin uttan tey, ið hava kent Tær,
Og øll onnur eru bert ein sansaleysur skari
يَا بَدْرُ عَلَامَ الهَجْرُ دُجَى
فَالْقَلبُ لِفَقدِكَ يَنزَعِجُ
O fulla máni, hví hevur skilnaður borið slíka myrkur
tí hjartað er veruliga órógvað av tínari fráveru.
لَا أَعتَبُ قَلبَ الغَافِلِ عَنكَ
فَلَيسَ عَلَى الأَعمَى حَرَجُ
Eg reiðiliga ikki hjartað, ið er óvitandi um Teg,
Tí á hinum blinda er eingin skuld
نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا المُهَجُ
Kærleikans blíðu lot hava ein søtan anga
Sálir liva og blóma við teimum
مَا النَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
Fólk eru eingin uttan tey, ið hava kent Tær,
Og øll onnur eru bert ein sansaleysur skari
يَا مُدَّعِياً لِطَرِيقِهِمُ
بَادِر فَطَرِيقُكَ مُنعَرَجُ
O tú, ið sigur at fylgja teirra leið,
Skunda tær—tín vegur er krókutur og ójavnur
تَهْوَى لَيلَى وَ تَنَامُ الَّيلَ
لَعَمْرُكَ ذا فٍعلٌ سَمِجُ
Tú sigur at elska Layla, men tú svevur gjøgnum náttina,
Við tínum lívi, slíkt er veruliga skammiligt!
نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا المُهَجُ
Kærleikans blíðu lot hava ein søtan anga
Sálir liva og blóma við teimum
مَا النَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
Fólk eru eingin uttan tey, ið hava kent Tær,
Og øll onnur eru bert ein sansaleysur skari
يا بَدرُ بِذُلٍّ لَن نَبْرَح
عَن بَابِ الحِبِّ فَهَل نَلِجُ
O Fulla Máni, í eyðmýkt fara vit ikki,
Frá dyrunum hjá Elskaða, so kunnu vit koma inn?
فَمَتَى بِوِصَالِكَ يَا أمَلِي
أَلحَانُ الحُبِّ لَهَا هَزَجُ
Nær, o mín vón, við sameining við Teg,
Vilja kærleikans melodiar ljóða við gleði?
نَسَمَاتُ هَوَاكَ لَهَا أَرَجُ
تَحْيَا وَ تَعِيشُ بِهَا المُهَجُ
Kærleikans blíðu lot hava ein søtan anga
Sálir liva og blóma við teimum
مَا النَّاسُ سِوَى قَوْمٍ عَرَفُوكَ
وَ غَيرُهُمُ هَمَجٌ هَمَجُ
Fólk eru eingin uttan tey, ið hava kent Tær,
Og øll onnur eru bert ein sansaleysur skari
شَرِبُوا بِكُؤُوسِ تَفَكُّرِهِم
مِن صِرْفِ هَوَاكَ وَ مَا مَزَجُوا
Tey drukku, við koppum av teirra íhugsa,
Frá reinum víni av Tínum kærleika—óblandað og klárt
فَهِمُ الْمَعنَى فُهُمُ مَعنَى
وَ بِذِكرِ اللهِ لَهُم لَهَجُ
Tey fataðu týdningin—veruliga, tey eru týdningurin sjálvur,
Og teirra tungur eru altíð upptiknar við minnið um Gud