Tú ert mínar skyldur og mínar fríar gávur,

tú ert mín talu og mín verk,

O tú, leið mín í bønini

tá ið eg standi at biðja

Tín vakurleiki liggur har framman fyri mær,

til tað eg vendi alt mítt,

Tín loynd liggur í mínum innara samviti,

og hjartað eitt Sinai-fjall av opinbering.

Í bygdini sá eg eld

eina nátt, so eg gav gleðiboð til míni fólk

sigandi, "bíðið her, tí kanska

eg finni leiðbeining"

Eg nærkaðist tí, og har var tað—

Eldur Tann, ið var talaður til (Musa), framman fyri mær!

Eg varð kallaður frá tí beinleiðis

Vendið aftur nætur mína av nærleika

Nærri enn, nærkast møtistaðnum fyri mína sameining.

Míni fjøll skræddu,

í yvirveldandi ærdómi av Tann, ið varð opinberaður

dagur fram ein loynd, fjald

og skilt av einum sum mær.

Eg var Móses í mínum tíðarskeiði,

síðan hoyrandi við allari veru míni.

So í mínum deyða er mítt lív,

og í mínum lívi er mín deyði.

Eg eri fátækur og í neyð,

verið mild við mína støðu og lágleika.

Øll, sum vitjaðu hin signaða grav (av Profetinum Muhammad ﷺ)

Profeturin svaraði heilsanini

Hann kennir skapanina fullkomiliga

Gleðist, vitjandi hjá Muhammad

Hansara andlit fór fram um mánarnar

Harrin økti hansara gleði

Hann birtist í alheiminum sum eitt ljós

Áðrenn øll Guds skapan, Muhammad!