O tú, ið nærkaðist og steig upp,

Og gjørdist reinur í veru og ætt,

Tú steig til hægstu hæddir,

Í eini ferð, sum ikki hevur líka

Bróst títt varð opið til fullkomileika,

Og tú varðst øktur í vitan og andligum standi,

Tú gjørdist veruliga eitt fyrimyndarligt dømi,

Tú ert Yāsīn og Ṭāhā

Fyri teg vísti Al-Buraq virðing,

Tá ið tað sá teg, hin elskaða,

Tað boygdi høvdið, nærkaðist tær,

Við tínum ljósi opinberaði Gud sín dýrd

O tú, ið varðst givin hinar sjey ofta endurtiknu vers (al-Fātiḥah)

Og lykilin til hurðarnar av týdningi,

Tú steig omanfyri himmalin,

Og bankaði á sjálva hurðina

Tú leiddi profetarnar í bøn,

Í halgidóminum hjá teimum reinsaðu,

So fleyg tú móti himmalinum,

Meðan sál tín tráaði eftir sínum ynski

Tú møtti fólki boðanarinnar (profetarnir),

Fólki leiðslu og týdningar,

Og tú sjálvur vart ein lýsandi gloria,

Rísandi í gávumildi og dýrd

Tú varðst fyrst givin fimti bønarløtur,

So varð tær givin lætti at gera teg nøgd

Fimm vóru eftir sum skyldur og boð,

Og teirra biðjarans kall verður svarað

Og til endans, veri signing og friður

Yvir mínum Harra - so leingi sum fuglar kvaka

Yvir hin virda profetin,

So leingi sum elskarin er hugtikin í honum

Og yvir felagarnar og familjuna, herrar,

Leiðarar fyri menniskjum í góðsku,

Og yvir fólki andligu loyndarmálanna og átrúnaðinum,

Hvørs lív eingin kann samanbera við.