Frá alheimsins vakurleika kemur vín mítt,

eg hevi smakkað tað reint og tað er loyviligt

Tað er drenað úr eginleikunum hjá mínum fullmána,

ein vakurleiki ið fevnir um alt fullkomni

Ein ásjón hvørs ljómi hevur skinið fram,

og alheimurin er vorðin tess spegil

Um hjarta títt søkir at hitta Hann,

so lat tín kærleika fylgja Hansara

Í andanum eri eg ein víður himmal;

í likamanum eri eg dust

Eg eri ein blóma, eg eri vatn,

eg eri burturvilstur í søtleikanum av míni ekstasu

Andin steig upp til sín høga sess,

hjartað kom at røkja og verja hann

Og likamin skundaði sær eftir síni leið

fyri harvið at røkka sínum innasta ynski

Á, tú ið ákærir av vantandi vitan

ein elskara ið hevur nátt sameining

Um tú finst at við sanni, verður tú eisini royndur,

og tú vilt smakka kærleikan í stundini

Við tíni tileinkisgerð frá øllum øðrum enn Honum,

søkir tú skjól í víddini av Hansara varandi veru

Og við svalanum frá drykkinum av Hansara vælvild,

verður tann brennandi longsilin í hjartanum sløktur

Mátti bønir Guðs verið givnar,

meira angandi enn nakar angur

Yvir boðberanum ið kom fram,

hvørs ljós strikar út alt villleidi

Við einum friði ið ongantíð endar,

yvir hansara familju, fólkinum við høga standinum

Hansara fylgisneytum, og teimum ið fylgja teimum,

og øllum Guðs monnum