Sig frá einum vakrum og fullkomnum í skapan og karakter,

Frá essensinum av vakurleika hevur hann náð fullkomleikan.

Sig frá einum yndisligum, hvørs blik fangar heimarnar,

Sig frá einum æruverdigum, hvørs andlit hevur fullkomleika.

Sig honum fyri mær í silkiglansi, tá ið hann sýnist,

Fullkomin í hvørjum eginleika, meistari av lokkan.

Sig mær frá eygunum hjá Hashimita—sig mær frá hansara ljóma,

Sig mær frá einum munni, hvørs bros lýsti ljós.

Sig frá einum vakurleika, hvørs eygu eru náttúrliga myrkalinað uttan kohl,

Ein djúpmyrk vakurleika, hvørs blik fær teg at gloyma gaselluna.

Sig frá hinum mildleygdu, bjartandlitaða,

Hin víðeygda, hvørs útsjónd fær teg at gloyma nýmánan.

Sig frá elegansuni av hansara stás, róðutónum av hansara kinnum,

Sig frá hinum vakra, hvørs vakurleiki yvirgongur ímyndingina.

Sig frá hansara lýsandi hálsi sum ein skínandi stjørna,

Sig frá hinum vakra, hvørs ljós í alheiminum glitrar sum perlur.

Sig frá bjartleikanum av hansara andliti, ein lýsandi perla,

Sig frá konginum av vakurleika og syng fyri honum longsuls sangin.

Sig frá hansara bognaðu brúnunum, hansara skínandi hvítu tennum,

Sig frá hansara slættu kinnum og hansara søtu, mildu talu.

Sig frá hansara vælforma munni og glitrandi skarptennum,

Sig frá døggini av hansara lógvum, frá hvørjum regnið rann fram.

Sig frá hansara longu vippum, sig frá einum nøs sum ein drigin svørð,

Sig frá bognaðu brúnunum, sum møtast í fullkomnum samljóði.

Sig frá einum Profeti, sum kom áðrenn Adam,

Upphevjaður er tann, sum skapaði hann—eingin líkist honum.

Sást tú við eygum tínum andlitið av okkara Útvalda?

Sig mær—við Harran tín—hvussu náddi tú tað sambandið?

Hvussu ofta rópi eg, “O, faðir Zahra, kom!”

Hvussu ofta rópi eg, “O, faðir Zahra, kom nær!”

Eg rópti: “Oh, hvussu sterk er mín longsil, O, mín Elskaði!”

Tí eygu míni tráa eftir at skoða tað vakurleikan!