Eingin rætti hond sína mót tí besta av skapningunum

Uttan at hann gjørdist sælur við honum

Tí rætti eg hond mína mót honum

Og við tí varð eg millum tey eydnusomu

Ein hurð til Allah, ið rísur og hækkar

Í heiðri, og hon skar seg úr í allari dýrd

Og øll vórðu knýtt at Allah við hansara kalli

Og fingu hjálp og styrki í honum

Sanniliga, í trongd og í lætta

Leiti eg mær skjól hjá honum alt lívið

Og eg sigi: Hjálp mær, ó tú mín dýrasti skattur

Og lat vælgerðir streyma frá tínum hondum

Og sýn okkum náði, ó tú mín vón

Við at leka hjartað fyri allar sóttir

Kann tann, ið elskar teg, vera í ótta?

Við tíni tign ræðist eg ongan mann

Eg vóni ongan uttan teg, um tíðin er hørð

Og um eg ongan stuðul finni

Við tínum lívi, hygg at mær

Við gávumildi, ó tú besti av øllum ið hava bidið

Tú ert tann útvaldi frá ævindi

Ó tú besti talsmaður millum fólkasløgini

Og við tínum ljósi, aftan á tómleikan

Skein og birtist andlit skapningarinnar

Og signing Allahs uttan enda

Verður tær givin, ó tú við tí háa virðinum

Og familju tíni og teimum tignarligu fylgisveinunum

So leingi sum kamelreytarin syngur og ljóðar