Sig við tann, ið hevur átalað meg

Lat meg vera í friði, tú ið lastar

Um tú visti, hvat ið er hent

Hevði tú ikki bannað mær, tú óvitandi

Sært tú ikki mungan likam mín

Ið tæringarsjúka hevur gørt veikan

Sig mær, fyri hvønn er hesin sárleiki

Og henda longsulsfulla burturhugsan

Gud er mær nóg mikið

Sig hvat tú vilt, tú forvitni maður

Tit, ið búgva í mínum innasta

Eg havi til tykkum ta reinastu kærleika

Eg havi givið tykkum, herrar mínir

Ræðið yvir mínum lívi og leiðslu

Gloymið ikki tann, ið er vorðin

Mikil fyri tykkum millum menniskju

Standandi við dyrnar, trúfastur

Vónandi eftir sælu og góðtøku

Gud er mær nóg mikið

Sig hvat tú vilt, tú forvitni maður

Smettanir av sameining blása

Frá tí heilaga og háa staðnum

Og ljós tess dýpdu seg

Í heimar hins tóma hjarta

Burtur frá øllum uttan hansara tilbidna

Tann Eina, Hin Sanna, Verjan

Og loyndarmál hansara vórðu opinberað

Og hann settist í tornið av sameining

Gud er mær nóg mikið

Sig hvat tú vilt, tú forvitni maður

Tann elskandi var hjá tí Elskaða

Meðan tann gáloysni atalarin var fjarur

Hann visti ikki av kærleikans mátti

Millum harrar og tænarar

Á, veit honum, hvat hevði hann mist

Um hann bara kendi tann sæla

Hansara sess hjá sínum Harra

Og Gud veit, hvat hann sigur

Gud er mær nóg mikið

Sig hvat tú vilt, tú forvitni maður

Hvat siga teir ivandi

Um tann, ið hevur eitt heilt hjarta

Ein ið elskar øll tey trúgvandi

Og hansara mál er tann náðigi Harrin

Og hann heldur um seg sjálvan

At hann er ein lítilsverd tænari

Var tað ikki fyri umsorgan Hansara

Hevði hann verið fánýttur og vilstur

Gud er mær nóg mikið

Sig hvat tú vilt, tú forvitni maður